Anti-oorlog kandidate stel vroeë toets vir Amerikaanse Demokrate na aanvalle op Iran | Verkiesingsnuus

’n Strawwe 2024-verkiesingsiklus vir Amerikaanse Demokrate het ’n jare lange debat oor die party se toekoms en wat kiesers wil hê in ’n politieke era wat deur die Amerikaanse president Donald Trump oorheers word, versnel.

In twee vroeë primêre wedrenne vir Amerikaanse kongresetels, hoop die 32-jarige Nida Allam en die 26-jarige Kat Abughazaleh om ‘n antwoord te gee, met beide die begin van brutale progressiewe veldtogte wat gebou is op onverskoonde standpunte wat vra vir die afskaffing van immigrasie en doeane-afdwinging (ICE), ‘n harde herstelling van die Amerikaanse beleidsreg van Israel, ‘n harde herstelling van die Amerikaanse beleidsreg te midde van Gaza. terugval, en werker-eerste-beleide.

In die nasleep van die VSA-Israeliese aanvalle op Iran, en Iran se gevolglike aanvalle op lande regoor die streek, het die twee ook belowe om anti-oorlogstemme in die Kongres te laat groei wat vra vir kontrole van Trump se mag.

Hul sukses sal nie net die temperatuur van Demokratiese kiesers in die VSA neem nie, maar kan ook ‘n boodskap aan die partyleierskap stuur wat steeds strategies bepaal hoe dit ‘n diep gevolglike middeltermynseisoen sal benader. Die November-stemming sal besluit watter groot Amerikaanse party – Demokraat of Republikein – die Huis van Verteenwoordigers en Senaat beheer, en op sy beurt die vorm van die laaste helfte van Trump se tweede termyn.

Eerste sal Allam wees, wie se primêre op 3 Maart vir Noord-Carolina se vierde kongresdistrik, ‘n tegnologie- en navorsingsentrum wat die stad Durham insluit, haar teen die verteenwoordiger Valerie Foushee stel.

In 2022 het die posbekleër Foushee Allam verslaan, wat sy politieke tande gesny het as ‘n streeksdirekteur vir die Amerikaanse senator Bernie Sanders, in ‘n stampvol primêre wedloop wat gedryf is deur ‘n stortvloed van uitgawes van buite, insluitend miljoene in befondsing van ‘n super PAC gekoppel aan die American Israel Public Affairs Committee (AIPAC).

“My leierskap was nog altyd gewortel in die feit dat ek onverskoning trots is op wie ek is,” sê Allam, wie se ouers van Indië en Pakistan is en wat in 2020 die eerste Moslemvrou geword het wat ooit tot ‘n openbare amp verkies is – haar pos as distrikskommissaris – in Noord-Carolina.

“As ons nie in hierdie oomblikke van ongemak instap en hierdie risiko’s neem nie, dan weet ek nie watter wêreld ek vir my kinders gaan agterlaat nie,” het Allam aan Al Jazeera gesê. “Die tyd dat ons net ons stemme kan stilmaak om ons tot onderwerping te druk, is verby. Die werkersklas is siek en sat daarvoor om aangesê te word om ons beurt af te wag.”

Twee weke later sal Abughazaleh, ‘n joernalis en navorser van die VSA verregs, ‘n stampvol veld van 15 Demokrate in die gesig staar wat probeer om die uittredende Amerikaanse verteenwoordiger Jan Schakowsky te vervang.

Sy word beskou as een van drie topaanspraakmakers in die wedloop van 17 Maart om die uiters etnies en polities diverse distrik te verteenwoordig wat oor die noordelike voorstede van Chicago slinger, en die plaaslike burgemeester Daniel Biss en staatsenator Laura Fine aandurf.

“Ek dink ‘n deel van die rede waarom ons veldtog so suksesvol was, deel van die rede dat ons bekendstelling so viraal gegaan het … is omdat baie mense gesien het dat iemand net eerlik en openlik praat oor die Demokratiese Party wat, soos ek toe gesê het, ‘n ruggraat moet groei,” sê Abughazaleh, wat ‘n Palestynse Amerikaner is, die kleindogter van oorlewendes van die Nakba.

“Mense is siek vir BS,” het sy aan Al Jazeera gesê. “Hulle wil iemand hê wat sal sê wat hulle glo en nie voortdurend hul sienings of hul stellings deur fokusgroepe toets nie.”

‘n Strawwe 2024-siklus

Die entoesiasme rondom kandidate soos Allam en Abughazaleh, en ‘n reeks ander progressiewe wat vroeë voorverkiesings in die gesig staar, insluitend mede-kongreskandidate Junaid Ahmed in Illinois en Frederick Douglass Haynes III in Texas, volg ‘n 2024-verkiesingsiklus wat die party se linkerflank terugsit.

Daardie segment het dramaties in die Kongres in 2018 gegroei, met die ontstelde oorwinnings van New York se Alexandria Ocasio-Cortez, Massachusetts se Ayanna Pressley, en Michigan se Rashida Tlaib, wat die eerste Palestynse Amerikaanse vrou geword het en die eerste Moslem-vrou wat tot die kamer verkies is.

Daaropvolgende verkiesings het die “span” laat groei, met oorwinnings vir Jamaal Bowman in New York, Ilhan Omar in Minnesota, Cori Bush in Missouri en Summer Lee in Pennsylvania.

In 2024 het Bush en Bowman albei hul primêre wedrenne verloor, in die gesig gestaar uitdagers wat deur miljoene dollars se advertensie-aankope gedryf is, met AIPAC en sy geaffilieerde super PAC besteding meer as $100 miljoen oor die primêre seisoen.

Te midde van die aanslag het organisasies wat progressiewes steun, hoofsaaklik ‘n defensiewe houding ingeneem.

Usamah Andrabi, die kommunikasiedirekteur vir Justice Democrats, het gesê “2024 was ‘n siklus waar die super-PAC’s hulself werklik in hul opposisie georganiseer het, veral AIPAC en crypto, en gedreig het om ons hele lys in die Kongres uit te haal.”

“Ek dink dit het vir ons duidelik geword dat die prioriteit moes wees om ons posbekleërs teen hierdie $100 miljoen (AIPAC) bedreiging te beskerm,” het hy gesê.

“Ons het daardie siklus verlaat met baie duidelike oë dat, ongeag die uitslag van die November-resultate, ons volstoom gaan voortgaan en hierdie siklus terugslaan.”

Intussen het die “ontoegewyde beweging” van 2024, waarin kiesers “ontoegewyde stembriewe” in die presidensiële Demokratiese voorverkiesing uitgebring het om te protesteer teen Washington se voortgesette steun vir Israel te midde van die volksmoord in Gasa, verder die Demokratiese leierskap se versuim om ‘n groot deel van die kiesers te weerspieël, het hy gesê.

Meningspeilings het herhaaldelik voorgestel dat ‘n meerderheid van die Demokrate gekant is teen Washington se volgehoue ​​onvoorwaardelike steun vir Israel.

“Ons het geleer wat ons nog altyd geweet het, naamlik dat die leierskap van die Demokratiese Party en die vestigingsgroep van skenkers, adviseurs en loopbaanpolitici wat hierdie party so lank beset het, diep uit pas is met die voetsoolvlak en alledaagse mense in hierdie party,” het Andrabi gesê.

“Hulle moet kyk na waarvoor mense in die strate marsjeer, wat miljoene mense regoor die land eis.”

persoonlike oorsprong

Vir Allam is die huidige politieke oomblik ‘n hoogtepunt van die oorvleuelende realiteite wat sy lewe gevorm het.

Sy deel die verontwaardiging oor die Trump-administrasie se massadeportasiebeleid wat die afgelope paar maande die hoogte ingeskiet het, gedryf deur verskeie gewelddadige voorvalle waarby immigrasie-toepassingsagente betrokke was, insluitend die moord op twee Amerikaanse burgers.

Maar Allam wys ook op die ontstaan ​​van ICE self, geskep as deel van die Departement van Binnelandse Veiligheid (DHS) in die nasleep van die 11 September 2001 aanvalle wat die federale regering Moslems en Arabiese Amerikaners regoor die land geteiken het.

In die nasleep van daardie aanvalle het sy onthou dat haar graad derde onderwyser haar gevra het om te verduidelik hoekom Moslems “Amerikaners gehaat het”. Sy skryf verder haar politieke ontwaking toe aan die moord op haar vriende Deah Barakat, Yusor Abu-Salha en Razan Abu-Salha in 2015, wat lank aankla dat die aanval deur haat aangevuur is, en nie deur ‘n parkeergeskil nie, soos die polisie amptelik gesê het.

“Dit was vir my ‘n groot ontwaking om te sien dat die rede waarom dit so maklik is om haat en dwepery teen Moslems, teen immigrante af te wys, is omdat ons nie ‘n sitplek aan die tafel het nie,” het sy gesê, “en ons word altyd deur ons leiers gedemoniseer en ontmenslik.”

‘n Dag voor sy primêre verkiesing het Allam ‘n advertensie vrygestel wat fokus op die dodelike bomaanval van ‘n meisieskool in Iran te midde van die VSA-Israel-aanvalle oor die naweek, wat belowe het om jou “trots ongekompromeerde pro-vredesleier in Washington te wees.”

Haar teenstander, bekleër Foushee, het ook die oorlog veroordeel as “‘n ongrondwetlike eskalasie wat die risiko loop om die Verenigde State in nog ‘n katastrofiese en eindelose oorlog in die Midde-Ooste in te sleep,” maar die oorlog het ondersoek ingestel na sy vorige ondersteuning van verdedigingskontrakteurs en pro-Israel-groepe.

Abughazaleh het intussen onthou dat hy die Demokratiese Nasionale Konvensie in Chicago in Augustus 2024, waar sy oornag het saam met afgevaardigdes van die ontoegewyde beweging onder gedeelde verontwaardiging oor party amptenare se weiering om ‘n Palestyn toe te laat om die konvensie toe te spreek, en selfs Ruwa Romman, ‘n hoogs gerespekteerde Palestyns-Amerikaanse staatswetgewer van Georgia, die geleentheid geweier.

“Dit was nie veronderstel om ‘n oornag sit-in te wees nie. Ons was net veronderstel om daar te wees totdat hulle besluit het dat dit diskriminasie is, maar hulle het nie, en daarom het ons op die beton geslaap,” het Abughazaleh gesê.

“Ek het grootgeword as ‘n Arabiese kind in post 9/11 Texas, en ek het gehoor besware gegooi deur mense wat DNC-bywoners was wat ek nog nooit in my lewe gehoor het nie,” het sy bygevoeg.

Veertien maande later het Abughazaleh die Trump-administrasie se departement van justisie eerstehands ervaar toe sy aangekla vir deelname aan ‘n betoging buite ‘n ICE-aanhoudingsentrum in Broadview, Illinois.

Federale aanklaers het gesê Abughazaleh het ‘n immigrasie-toepassingsagent “fisies verhinder en belemmer”, wat daarna “gedwing is om teen ‘n uiters stadige spoed te ry om te verhoed dat enige van die samesweerders beseer word.”

“Dit is nog steeds surrealisties om jou naam onder die ‘Verenigde State se regering versus …’ te sien” weerspieël Abughazaleh, wat die stap veroordeel het as ‘n blatante aanval op grondwetlike regte.

“Maar dit was nie ‘n verrassing nie … Ons het geweet dat die administrasie wette sou oortree en hul mag op hierdie manier sou misbruik,” het sy gesê.

Die laaste stuk?

Albei kandidate het groot advertensie-aankope in die gesig gestaar soos hul verkiesingsdae nader kom.

Terwyl Allam se teenstander, Foushee, hierdie keer afgesweer het om geld by AIPAC te neem, lyk dit of ten minste een super-PAC in die wedloop bande met pro-Israel-belange het. ‘n Groot deel van Foushee se ondersteuning het van KI super PAC’s gekom, met Allam se teenkanting teen ‘n KI-datasentrum in die distrik ‘n sleutelkwessie van die wedloop.

Allam het ook ‘n instroming van geld van buite progressiewe groepe gesien. Alles saamgevat, die minstens $4,2 miljoen se buitelandse geld wat jy in die wedloop gestort het, maak dit die duurste in staatsgeskiedenis, volgens die nie-winsgewende nuuswebwerf NC Newsline.

’n Super-PAC wat glo gekoppel is aan AIPAC-skenkers, genaamd Elect Chicago Women, het Abughazaleh se wedloop ingevaar. ’n Ontleding deur die openbare radiostasie WBEZ Chicago het bevind “AIPAC-skenkers en affiliasies” het $13,7 miljoen bestee aan vier wedrenne in die Chicago-omgewing, insluitend Abughazaleh s’n.

Tog sien albei kandidate tekens van hoop in onlangse verkiesings, veral die burgemeester van New York, Zohran Mamdani, se definitiewe oorwinning verlede jaar en die omgekrap primêre oorwinning van Analilia Mejia in New Jersey vroeg in Februarie.

“Dit is een van hierdie dinge waar die establishment steeds probeer voorgee dat dit onmoontlik is vir kandidate soos Mamdani, kandidate soos Nida Allam … kandidate soos ek, om te kan wen, en dit is net nie waar nie,” het Abughazaleh gesê.

Soos Mamdani, het sy ‘n onortodokse veldtog gevoer wat leun op ‘n alomteenwoordige aanlyn-teenwoordigheid om jonger kiesers te bereik, terwyl sy terselfdertyd ‘n “onderlinge hulpsentrum” vanaf haar veldtogkantoor bedryf om beter met die gemeenskap te skakel.

“Ek dink dat om Mamdani se oorwinning in New York te sien, baie mense laat voel het dat hul stem iets kan beteken,” het Abughazaleh gesê. “Wat baie mense in ‘n lang, lang tyd nie gevoel het nie.”

Allam het intussen gesê Mamdani se sukses beklemtoon die belangrikheid daarvan om verder as ‘n Republikeins-Demokratiese binêre te dink, veral wanneer dit kom by die ondersteuning van plaaslike gemeenskappe oor die gebruik van belastinggeld om “bomme te stuur, om hospitale te vernietig, om skole oorsee te vernietig.”

“Dit is werkersklaskwessies,” het sy gesê, “en ek dink dit is wat hierdie oomblikke vir ons wys. Ons eie Demokratiese establishment moet sien dat ons die einste basis misluk waarvoor ons sê dat ons opstaan.”